Değişik bir ruh hali içerisindeyim. Bunda sürekli uyku halinde olmamın, gerçek dünyadan biraz kopmuş durumda olmamın büyük etkisi olmalı. O kadar uykum var ki, daha az evvel bilgisayar başında çizim yaparken dalmışım, telefonun sesiyle irkilerek uyandım =) Sebep hamilelikten kaynaklanmakla beraber, yaptığım işten keyif almıyor, her sabah işe zorla geliyor, kısacası işimi hiç sevmiyor olmamın da etken olduğuna eminim. Sabahtan beri tek düşünebildiğim şey eve gidip uyumak. Normalde işten kaytaran, çalışmak istemeyen biri hiç değilimdir ama hamilelikten belkide, sadece 1-2 ay için, çalışacak enerjiyi bulamıyorum kendimde. Sabahları otobüs beni mahvediyor, işe geldiğimde zaten benim için gün başlamadan bitmiş oluyor. Öğlen yemeğinden sonra biraz normale döner gibi oluyorum ama şuan hala dönemedim. Bugün ekstra fazla uykum var, günlerdir çok yoğun ve yorgun olmamdan, dinlenememiş olmamdan kaynaklanıyor olmalı.

İştahım da iyice kesildi, mecbur olduğumu düşününce daha da zorlaşıyor yemek. Çıkartacak kadar bulantım henüz olmadı ama aklıma yemek geldiğinde midemde rahatsızlık, bir bulantı hissi oluşuyor.
Sancılarım biraz azaldı, bu iyi bir şey mi bilemiyorum. Ama sanırım o sancıları hissetmeye ihtiyacım var. Çünkü karnımda bir canlı taşıdığımı ancak o zaman hissedebiliyorum. Henüz tekmeler, karında büyümeler yok ne de olsa =) İlk defa bu sancılar hoşuma gidiyor. Sancı geldiğinde önce rahatsız oluyorum, doğal olarak. Ama sonra sancının sebebi aklıma geliyor ve yüzüm gülüyor. Güzel bir şey için olduğunu biliyorum çünkü =)

Hamilelikte stres çok önemli imiş, ve ben normalde olduğumdan çok fazla stres yapan biri haline geldim. Sanırım benim hamilelikte işsiz olmam gerekiyormuş. İş stresi feci şekilde etkisi altına aldı beni. Sürekli bunun bebeğime zarar vereceğini, rahat olmam gerektiğini, hiçbir şeyin ondan daha önemli olmadığını, iş bugün var yarın yok diye kendimi rahatlatmaya çalışıyorum. Bazen işe yarıyor ama bazen işte...Hamileliğim duygusal anlamda hassaslaştırdığını biliyorum ama stresi artıracağını bilmezdim =(

Yarın doktor randevum var, umuyorum kalp atışlarını duyabileceğiz. Çok heyecanlıyım =)

14.05.2014 Tarihli İlk Heyecanımdan ...

Henüz blog açma fırsatım olamamış ancak duyduğum ilk dakikalarda hemen elime kalem kağıt alarak yazmış olduğum ilk duygularımı buraya aktarmak istiyorum...

O kadar heyecanlıyım ki, heyecandan elim titriyor ama şuanki duygularımı sıcağı sıcağına yazmak istiyorum. İçim içime sığmıyor, kesinliğinden emin olsam da tüm dünyaya söylsesm istiyorum. Ama bunun için biraz daha sabretmeliyim. Evet, büyük olasılıkla hamileyim. Yani tahlil sonucum sen gebesin diyor ama bunun devam edecek bir gebelik olup olmadığından emin olmak için Beta HCG hormon seviyemin artması gerekiyormuş. 2 gün sonra belli olacak sanıyorum. Aylar sonra bu noktaya gelmek, içimde bir canın kırıntılarını taşıyor olduğumu bilmek okadar harika bir duygu ki. Sabahtan beri, tahlil sonucumu daha öğrenmeden, içim kıpır kıpırdı, bu sefer olacak diyordum, hayal kırıklığına uğramamak için kendimi frenlesem de, kalbim bir başka atıyordu.Her ay ki doktor muayenelerimden farklıydım bu sefer. Reglim 1 hafta gecikmiş, sancılarım artmış, şişkinliğim artmış, göğüslerim hassaslaşmış, halsizlik uyku baş göstermiş.. Belirtiler sanki onu doğrular gibiydi., normalde de sancılı adet dönemleri geçiren biri olsam da bu sancı farklıydı, bu seferki belirtiler farklıydı. Sürekli dua ettim, bu sefer olsun diye. Aylardır, hatta 1 seneden fazla oldu, istiyorum, hemde deli gibi anne olmak istiyorum. Düşünmeden, dua etmeden geçirdiğim 1 gün bile olmadı. Ve bu sefer çok yaklaştım.

Şuan mutluluktan ağlamak istiyorum. Bir yandan da doktorun araması, kan testimin pozitif çıktığını söylemesi hayal miydi diye de düşünüyorum. O kadar garip bir duygu ki.Dahakesinliği belli olmadan hissedilen bu duygu bile hiç bir şeye değiştirilemez. Ve bu duyguyu bile yaşamayan insanlar çok şey kaçırmışlar gerçekten, çünkü tarifi yok, bir eşi yok, daha harikası yok...

Cuma günü harika haberler duymak istiyorum...

Ve nihayet o Cuma günü de geldi ve ben kan testimde hormon değerlerimin epey yükseldiğini, yani dış gebelik gibi bir durum olmadığını, hamile olduğumu kesin olarak öğrendim. O gün sonucu beklerken ki heyecanımı anlatamam. Tüm gün doktorun sonuçları haber vermesi için bir yandan beklerken, bir yandan da internette sürekli tahlil sonucu sayfamı yeniliyordum. Belki sonuç çıkmıştır da doktor arayamamıştır diye =) Ve sonunda gördüm, beklenenden çok daha fazla artmıştı, ama yine de doktorun aramasını bekledim yanlış yorumlamış olmayayım, emin olayım diye.

O gün benim için hayatımın belkide en güzel günüydü. Şimdilik tabiki. Bundan sonra o günden de güzel günlerim olacak bebeğim sayesinde.

Doktor ertesi günü, yani Cumartesi günü beni tekrar çağırdı, ultrasonda da görelim diye. O nokta kadar miniğimi gördüm, daha 5 mm idi, mercimek kadar, ama canlı.. Ne kadar garip bir şey, insan yaşayınca daha da garip geliyor gerçekten, bir canlının oluşumu, okadar minik birşeyin organlarının oluşması, büyümesi...
Henüz kalp atışını duyamadık, fakat 2 hafta sonra tekrar gideceğim, ozaman duyabilecekmişiz sanırım. Artık her doktor gününü büyük heyecanla bekleyeceğim. Her seferinde yeni birşeyler öğreneceğim.

Doktorun dediğine göre 22 gün önce gebelik olmuş, fakat son adet gününe göre hsaplandığında 6 haftalık hamile çıkıyorum. Şuan 3 mü 6 haftalık mı hamile oluyorum onu tam anlayamadım aslında =)

Hamileliğimi öğrenmeden önce sancılarım başlamıştı, ben adet öncesi sancılar diye yormuştum ama çok uzun sürdü ve gaz sıkışması ile adet sancısı arası bir ağrıydı. Daha evvel hamilelik belirtilerinde sancı olduğunu hiç bilmezdim. Hatta üzülmüştüm bu ay da istediğim olmadı diye...Hala da devam ediyor sancım, her gece kalkmama sebep oluyor, şimdiden başladık gece uyanmalarına=) Onun dışında büyük rahatsızlıklarım yok şimdilik, sabahları halsiz oluyorum, tansiyonum düşüyor gibi oluyor, hele hele aç evden çıkamıyorum artık. Evde biraz atıştırıp öyle çıkıyorum, işe gelince de kahvaltı yapıyorum. En büyük sıkıntım yol oluyor, ev-iş arası 1 saat sürüyor ve ayakta yolculuk yapıyorum, malum İstanbul şartları. O yüzden sabah işe geldiğimde kendimi toparlayana kadar öğlen oluyor zaten, sabahları pek verimli çalışamıyorum.
Hamilelikte insanın canı bişeler çeker derler ama benim tersine iştahım kapandı, sırf yemem gerekitği ve açken başım dönmeye başladığı için yiyorum. Oysaki benim için yemek en keyif aldığım şeylerden biridir. Önceden önümdeki yemeği bırakmak bana ziyan gibi gelirdi ama artık kendimi zorlamıyorum, çünkü çok yediğimde o da rahatsız ediyor. Az ve sık yemeye çalışıyorum, aralarda meyvelerle takviye yapıyorum -ki ben meyveyi sever ama tembellikten hiç yemez biriyim =)

Kısacası hayatımda ufaktan değişimler başladı, düzenimi artık bebeğime göre ayarlamak durumundayım, bundan sonra öncelik onun ne de olsa =)

Hamilelik günlüğüme başlamadan...

Nihayet o beklediğim şey gerçekleşti, ve ben artık anne olma yolunda, çiçeği burnunda bir adayım. Yaklaşık 6 haftalık bir hamileyim. Hafta hafta, hatta bazen gün gün bile ihtiyaç duyacağım, bebeğime dair ilk öğrendiğim andan başlayarak tüm hislerimi paylaştığım bir günlük hayalim vardı. İleride, yıllaaar yıllar sonra da bu hislerimi benim şuanda minnacık olan bebeğime okutmak istiyorum... Birlikte harika, bazen yorgun, halsiz, hasta ama hep çok mutlu bir 9 ay bizi bekliyor...

(illustration from kimberlyjoyceillustration.com)