Henüz blog açma fırsatım olamamış ancak duyduğum ilk dakikalarda hemen elime kalem kağıt alarak yazmış olduğum ilk duygularımı buraya aktarmak istiyorum...
O kadar heyecanlıyım ki, heyecandan elim titriyor ama şuanki duygularımı sıcağı sıcağına yazmak istiyorum. İçim içime sığmıyor, kesinliğinden emin olsam da tüm dünyaya söylsesm istiyorum. Ama bunun için biraz daha sabretmeliyim. Evet, büyük olasılıkla hamileyim. Yani tahlil sonucum sen gebesin diyor ama bunun devam edecek bir gebelik olup olmadığından emin olmak için Beta HCG hormon seviyemin artması gerekiyormuş. 2 gün sonra belli olacak sanıyorum. Aylar sonra bu noktaya gelmek, içimde bir canın kırıntılarını taşıyor olduğumu bilmek okadar harika bir duygu ki. Sabahtan beri, tahlil sonucumu daha öğrenmeden, içim kıpır kıpırdı, bu sefer olacak diyordum, hayal kırıklığına uğramamak için kendimi frenlesem de, kalbim bir başka atıyordu.Her ay ki doktor muayenelerimden farklıydım bu sefer. Reglim 1 hafta gecikmiş, sancılarım artmış, şişkinliğim artmış, göğüslerim hassaslaşmış, halsizlik uyku baş göstermiş.. Belirtiler sanki onu doğrular gibiydi., normalde de sancılı adet dönemleri geçiren biri olsam da bu sancı farklıydı, bu seferki belirtiler farklıydı. Sürekli dua ettim, bu sefer olsun diye. Aylardır, hatta 1 seneden fazla oldu, istiyorum, hemde deli gibi anne olmak istiyorum. Düşünmeden, dua etmeden geçirdiğim 1 gün bile olmadı. Ve bu sefer çok yaklaştım.
Şuan mutluluktan ağlamak istiyorum. Bir yandan da doktorun araması, kan testimin pozitif çıktığını söylemesi hayal miydi diye de düşünüyorum. O kadar garip bir duygu ki.Dahakesinliği belli olmadan hissedilen bu duygu bile hiç bir şeye değiştirilemez. Ve bu duyguyu bile yaşamayan insanlar çok şey kaçırmışlar gerçekten, çünkü tarifi yok, bir eşi yok, daha harikası yok...
Cuma günü harika haberler duymak istiyorum...
Ve nihayet o Cuma günü de geldi ve ben kan testimde hormon değerlerimin epey yükseldiğini, yani dış gebelik gibi bir durum olmadığını, hamile olduğumu kesin olarak öğrendim. O gün sonucu beklerken ki heyecanımı anlatamam. Tüm gün doktorun sonuçları haber vermesi için bir yandan beklerken, bir yandan da internette sürekli tahlil sonucu sayfamı yeniliyordum. Belki sonuç çıkmıştır da doktor arayamamıştır diye =) Ve sonunda gördüm, beklenenden çok daha fazla artmıştı, ama yine de doktorun aramasını bekledim yanlış yorumlamış olmayayım, emin olayım diye.
O gün benim için hayatımın belkide en güzel günüydü. Şimdilik tabiki. Bundan sonra o günden de güzel günlerim olacak bebeğim sayesinde.
Doktor ertesi günü, yani Cumartesi günü beni tekrar çağırdı, ultrasonda da görelim diye. O nokta kadar miniğimi gördüm, daha 5 mm idi, mercimek kadar, ama canlı.. Ne kadar garip bir şey, insan yaşayınca daha da garip geliyor gerçekten, bir canlının oluşumu, okadar minik birşeyin organlarının oluşması, büyümesi...
Henüz kalp atışını duyamadık, fakat 2 hafta sonra tekrar gideceğim, ozaman duyabilecekmişiz sanırım. Artık her doktor gününü büyük heyecanla bekleyeceğim. Her seferinde yeni birşeyler öğreneceğim.
Doktorun dediğine göre 22 gün önce gebelik olmuş, fakat son adet gününe göre hsaplandığında 6 haftalık hamile çıkıyorum. Şuan 3 mü 6 haftalık mı hamile oluyorum onu tam anlayamadım aslında =)
Hamileliğimi öğrenmeden önce sancılarım başlamıştı, ben adet öncesi sancılar diye yormuştum ama çok uzun sürdü ve gaz sıkışması ile adet sancısı arası bir ağrıydı. Daha evvel hamilelik belirtilerinde sancı olduğunu hiç bilmezdim. Hatta üzülmüştüm bu ay da istediğim olmadı diye...Hala da devam ediyor sancım, her gece kalkmama sebep oluyor, şimdiden başladık gece uyanmalarına=) Onun dışında büyük rahatsızlıklarım yok şimdilik, sabahları halsiz oluyorum, tansiyonum düşüyor gibi oluyor, hele hele aç evden çıkamıyorum artık. Evde biraz atıştırıp öyle çıkıyorum, işe gelince de kahvaltı yapıyorum. En büyük sıkıntım yol oluyor, ev-iş arası 1 saat sürüyor ve ayakta yolculuk yapıyorum, malum İstanbul şartları. O yüzden sabah işe geldiğimde kendimi toparlayana kadar öğlen oluyor zaten, sabahları pek verimli çalışamıyorum.
Hamilelikte insanın canı bişeler çeker derler ama benim tersine iştahım kapandı, sırf yemem gerekitği ve açken başım dönmeye başladığı için yiyorum. Oysaki benim için yemek en keyif aldığım şeylerden biridir. Önceden önümdeki yemeği bırakmak bana ziyan gibi gelirdi ama artık kendimi zorlamıyorum, çünkü çok yediğimde o da rahatsız ediyor. Az ve sık yemeye çalışıyorum, aralarda meyvelerle takviye yapıyorum -ki ben meyveyi sever ama tembellikten hiç yemez biriyim =)
Kısacası hayatımda ufaktan değişimler başladı, düzenimi artık bebeğime göre ayarlamak durumundayım, bundan sonra öncelik onun ne de olsa =)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder