Annelik 2. Ay-Çok ağlayan kucakçı bir bebeğim var

Evet aynen öyle bir 2. Ay geçirdik ve geçiriyoruz. Başlarda sadece akşamları ağlayan bebeğim, artık sabah akşam dinlemiyor, sürekli mızmız sürekli memnuniyetsiz sürekli ağlamaklı. Nedenini bilememekte çok rahatsız edici. Aslında bir sebebi olduğundan bile şüpheliyim. Karnı tok, altı temiz, gazı da çıkartmış bir bebek niye sürekli ağlar? Oyun oynuyoruz, sohbet ediyoruz, kucakta gezdiriyoruz, ama hepsi kısa süreli oyalıyor, sonra başlıyor ağlamaya. Öyle bir ağlamak ki, sanki kolunu kesmişiz gibi. Ve ben buna anlam veremiyorum. Ne istiyor bilsem yapacağım, yeterki ağlamasın bu kadar. Aslında çok soğukkanlı bir yapım var, öyle etkilenmem kolay kolay. Yani ağladığı zaman paniklemiyorum, eyvahlar içinde üzülmüyorumda, anne olarak o konuda pek duygusal değilim yani. Çünkü biliyorum ki bebeklerin ağlaması normal, bazıları benimki gibi huysuz olabiliyorlar. Ben huysuz bir karaktere sahip olma sebebini merak ediyorum asıl. Benden mi kaynaklı? Çevresel faktörler mi? Yoksa yok mu bir sebep belkide...

İşte böyle zor günler geçiriyoruz. Ve tabi uyumaması da cabası. Bazen 5-6 saatlere kadar uyumadan duruyor. Uyumadığında da uslu uslu dursa, yok ağlıyor sürekli. Her uyutmamız zaten ağlayarak oluyor. Koyduğun gibi uyuyan bebek gerçekten varmı merak ediyorum :( Biz kucakta pışpışlayıp -ki o sırada çığlık çığlığa ağlıyor bir yandan- mayıştıktan veya daldıktan sonra da beşiğine koyup birazda orda sallayarak uyutuyoruz. Çoğu zaman yatağa koyduğumuz gibi uyanıyor, sürekli başında durup her uyandığında pışpışlamak gerekiyor. Beşikten aslında çok memnunuz, onsuz ne yapardık bilmiyorum. Ama belkide beşik hiç almasa mıydık diyorum. Böylece mecburen yatağında yatmaya alışırdı. Alışır mıydı? Geceleri de artık beşikte yatırmaya başladık ve yatağından iyice kopmasından, alışamamasından korkuyorum, o yüzden beşiğe çok bağımlı olsun istemiyorum. Ayy valla nelerle uğraşıyoruz işte :)) neyse ki gece uykuları iyi, akşam kaçta yatarsa yatsın, gece 2 de emzirmek için kalkıyor. O da gözler kapalı sadece kıpırdanıyor ve ben hemen alıp emziriyorum. Sonra hemen yatağına geri koyuyorum. Bir de 4-5 civarı kalkıyor emziriyorum. Ama sonrasında kesintisiz uyumuyor, arada kıpırdanıyor, gözleri açıyor, biraz uyuyor derken 6-6.5 gibi iyice kalkıyor, tabi bende. Bazen o saatlerde öyle uykum oluyor ki, azıcık uyusada bende uyusam diye uğraşıyorum ama yok, o saatlerde uyutmak çok zor. 

Bizimki bu arada evet çok ağlak oldu ama çokta gülücük saçmaya başladı. Yüzümüze bakıp öyle tatlı gülümsüyor ki, insan tüm o huysuzluğunu unutuveriyor o an. Artık epey tanıyor, tepki veriyor, bakıyor... Sürekli konuşmak gerekiyor, konuşurken öyle dikkatli dinliyor ki. Bebeklerle konuşmak çok önemli,hem ilgimize ihtiyacı olduğundan, hemde onlar bizi taklit ederek öğreniyor her şeyi. Biz ne kadar çok konuşursak onlarla, o kadar çabuk konuşmayı öğrenir. Bende hiç konuşmayı sevmeyen biriyimdir ama olabildiğince konuşmaya çalışıyorum oğlumla. Zaten ben konuşurken onun yüzündeki gülücükleri görmek için her şeyi yapabilirim :)) 

Yaklaşık birinci ayından beridir salya akıtmaya başladı. Diş için çok erken ama doktorun dediğine göre dişle alakalıymış, bakalım ne zaman çıkacak. Bu gidişle dişlerimiz erken çıkacak gibi geliyor. Sürekli elimizde mendil gezdiriyoruz. Bir yandan salya akıtıyoruz, bir yandan gözlerden yaşlar akıyor sürekli... Pasaklı benim oğlum :) Gözyaşı kanalları tıkalı olduğundan, yaşlar buruna akamıyor ve gözlerinde hep akıntı ve çapaklanma oluyor. Bazen gözünü neredeyse açamayacak kadar çapak oluyor. Kanalların açılması için göz diplerine masaj yapmak gerekiyor. Bende en rahat emzirirken masaj yapıyorum arada bir. Bakalım çabuk açılır umarım da, temiz olsun oğlumun gözleri.

Oğlum bayağı hızlı şekilde büyüyor. 2. Ay kontrolümüzde 5200 gr geldi, son ay 1.5 kilo almış, gayet iyi gidiyor doktorumuzun dediğine göre. Bana biraz fazla kilo alıyormuş gibi geliyor ama öylede olsa yapabileceğim bir şey yok ki. Sütüm epey yarıyor sanırım, henüz anne sütü dışında bir şey vermiyorum, gerek görülmedi. 

Dertler tabiki bitmiyor ama insan alışıyor. Alıştıkça gözümde o kadar da büyümüyor bebek bakmak. Ağlaması olmasa çok rahat olacak hatta. Ama ağladığında sakinleştirecek biri gerekiyor işte. Çünkü bende sakinleşmiyor, sanırım bana naz yapıyor, çünkü en çok bende ağlıyor ve yabancıya bile gitse susuyor hemen. O yüzden yalnız bakmaya başlayamadım henüz. Çoğunlukla kayın validemde kalıyoruz yada o geliyor. Ama yalnız baş etmeyi de öğrenmem gerekiyor tabiki.

2 ayımız evde geçti. Dışarı çıkartmayı çok istiyorum ama çok ağladığı için acaba dışarda zor olurmu diye göze alamıyorum. Tabi birde çevreden hep ' aman hava soğuk çıkarmayın, hasta olur' baskısı var. Oysaki bebeğin sıksık oksijen alması, sosyalleşmesi önemli bence. Ben işin soğuk kısmına katılmıyorum hiç. Ama ağlaması, uyku düzensizliği beni bağlıyor işte. 3 aylık olunca artık biraz düzelir herhalde. Onun çıkamaması benide eve bağlıyor tabiki, 2 aydır ev-hastane dışında bir yere gitmedim ve bende çok bunaldım artık. Enerjim epey düştü, oğluma da yansır diye korkuyorum, nede olsa annenin her şeyini hissedebiliyorlarmış.

Bakalım, günler çabuk geçiyor. Ne kadar yoruluyorum desemde zaman hızla akıp gidiyor. Bahar geldi ve artık bizim ufaklıkta toparlanıyor gitgide, gezmelere başladık mı huzurumuz daha yerinde olacak. 

Güle güle 'gamzelianne'

Azönce beni yerlebir eden bir yazı okudum. Kanserle mücadelesine yenilen bir annenin oğluna yazdığı mektuptu okuduğum. Öyle dağıttı ki beni, helede anne olmanın etkisiyle öyle büyüdü ki o yumruk içimde. Anneliğimle beraber bana öyle yoğun duygular eklendi ki, en büyüğüde merhamet duygusu. Hele de işin içinde bir evlat varsa, işte ona hiçmi hiç dayanamıyorum.

Buzamana kadar hep sevdiklerim için dua ettim, 'allah'ımbeni onsuz bırakma, bana onun acısını yaşatma' diye. Şimdiyse 'Allahım beni koru, oğlumu bensiz, beni de onsuz bırakma' diye dua ediyorum. Çünkü onun bana ihtiyacı var, dahası, bana muhtaç o şuanda. Bensiz tabiki yaşar, çok şükür ona bakılacağından şüphem yok ama onun şuan annesine ihtiyacı var. Ne kadar iyi bakılsada benim yerimi dolduramaz kimse. O yüzden artık ona ne kadar dikkat ediyorsam kendime de dikkat etmek zorundayım.

Okuduğum mektup bu hislerimi dahada güçlendirdi. Oğluma her baktığımda gözlerim doluyor, acıyorum onun o muhtaç haline. Düşünsene, uyumak için bile birinin yardımına ihtiyacı var, daha ne olsun. O bensiz ne yapar!! 

Annelik öyle farklı bir duyguymuş ki, yaşayana kadar anlayamaz kimse. Hamileyken bile bu kadarını hissetmiyordum, ama şimdi oğlumun yüzüne baktıkça öyle yoğun duygular hissediyorumki. Bir de böyle kötü haberler duydukça, oğluma olan hislerim daha da kuvvetleniyor. Allah kimseye yaşatmasın böyle şeyleri diyorum ama malesef hayatın gerçekleri bunlar.