Güle güle 'gamzelianne'

Azönce beni yerlebir eden bir yazı okudum. Kanserle mücadelesine yenilen bir annenin oğluna yazdığı mektuptu okuduğum. Öyle dağıttı ki beni, helede anne olmanın etkisiyle öyle büyüdü ki o yumruk içimde. Anneliğimle beraber bana öyle yoğun duygular eklendi ki, en büyüğüde merhamet duygusu. Hele de işin içinde bir evlat varsa, işte ona hiçmi hiç dayanamıyorum.

Buzamana kadar hep sevdiklerim için dua ettim, 'allah'ımbeni onsuz bırakma, bana onun acısını yaşatma' diye. Şimdiyse 'Allahım beni koru, oğlumu bensiz, beni de onsuz bırakma' diye dua ediyorum. Çünkü onun bana ihtiyacı var, dahası, bana muhtaç o şuanda. Bensiz tabiki yaşar, çok şükür ona bakılacağından şüphem yok ama onun şuan annesine ihtiyacı var. Ne kadar iyi bakılsada benim yerimi dolduramaz kimse. O yüzden artık ona ne kadar dikkat ediyorsam kendime de dikkat etmek zorundayım.

Okuduğum mektup bu hislerimi dahada güçlendirdi. Oğluma her baktığımda gözlerim doluyor, acıyorum onun o muhtaç haline. Düşünsene, uyumak için bile birinin yardımına ihtiyacı var, daha ne olsun. O bensiz ne yapar!! 

Annelik öyle farklı bir duyguymuş ki, yaşayana kadar anlayamaz kimse. Hamileyken bile bu kadarını hissetmiyordum, ama şimdi oğlumun yüzüne baktıkça öyle yoğun duygular hissediyorumki. Bir de böyle kötü haberler duydukça, oğluma olan hislerim daha da kuvvetleniyor. Allah kimseye yaşatmasın böyle şeyleri diyorum ama malesef hayatın gerçekleri bunlar.