12+5 Hafta 2.li test (8 temmuz tarihli yazım)

Bugün güzel bir haber aldım=) Yani aslında içimden geçen değildi, tersine kendimi alıştırmıştım ama olsun, hiç farketmez =)
Öncelikle cumartesi günkü doktor randevumdan bahsedeyim. 11. hafta içerisinde doktorum gelmemi istemişti, 11-14 hafta arası 2'li test yapılıyormuş, onun için görüşecektik. Önceki yazımda bahsettiğim gibi, psikolojik açıdan oldukça kötü bir durumda gittim görüşmeye. Ama korkum yersizmiş, gerçi kalp atışını dinlemediğim için hala içim tam rahatlayamamıştı ama bebeğimin tekmelerini görünce rahatladı. Öyle tatlıydı ki, artık ultrasonda tam bir bebek gibi görünüyor, tekme atan ayaklarını öpmek koklama istedim, harika bir şeydi =)5,7 cm olmuştu boyu artık. Doktorum belki cinsiyetini görebiliriz diye epey baktı fakat göremedi. Zaten daha erken olduğu için öğreneceğimizi düşünmüyordum ama çokta merak ediyordum. Bugün için 2'li test için başka bir doktordan randevu aldık. 2'li test denilen şey, daha büyük ölçekli ultrason ve kan testinden oluşuyor. Down sendromu varmı yokmu diye kontrol ediyorlar. Ama tabiki %100 bir sonuç olmuyor. Önce ultrasona girdim, daha büyük gösterdiği için herşey daha net görünüyordu. Yine bizimki tekmelerine devam ediyordu, ama ben tabiki hala bu tekmeleri hissedemiyorum.Ense kalınlığını ölçtü doktor ve normal çıktı, kan tahlili de iyi çıkarsa içim rahatlayacak. Doktor bebeğimin sağına soluna bakarken bana 'cinsiyetini öğrendiniz mi' diye sordu, bende öğrenmediğimi ama çok merak ettiğimi söyleyince 'erkek' diye söyleyiverdi. Tabi ben çok oldum. Hem bugün cinsiyetini öğreneceğim aklımın ucundan geçmiyordu hem de ben kendimi tamamen kıza alıştırmışım demekki. Hep kızım olacak diye düşünüyordum, hep kıza göre hayaller kuruyor, kız isimleri düşünüyor, kız odası planlıyordum... Oyüzden bir anlık hayalkırıklığı yaşadığımı inkar edemem. Çünkü kızım olsa tek çocuk düşünüyordum, ama şimdi ikinci çocuğum da kız olmazsa diye korku sardı beni. Kız çocuğa hasret kalmak istemiyorum. Sürekli kız çocuklara baktım hastaneden çıkışı, sanki hiç çocuğu olamayacağını öğrenmiş kadınlar gibi hüzün sardı beni. Haberi paylaştığım kişiler bile sesimdeki burukluğu anladılar, zaten herkes biliyordu kız istediğimi. Birkaç saat geçince üzerinden, şimdi şimdi toparlamaya başladım kendimi, bebeğime haksızlık ediyorum. O kız ya da erkek, benim bebeğim ve ben onu ne olursa olsun çok seviyorum, daha da çok seveceğim. Şu an en önemli şey sağlıklı olması. Ama doğruyu söylemek gerekirse, ben hala doktorun yanıldığını ve onun kız olduğuna inanıyorum, içimdeki ses bana öyle söylüyor. İnternette araştırdım ve erkek denilip kız çıkan da çok olmuş, doktor erkeklerde de yanılabiliyormuş. Bilemiyorum, kendi doktoruma göründüğümde belki kesinleşir.
Buarada hafta hesaplarım iyice şaşmış durumda. Cumartesi eski hesaba göre 11+5 gün olması gerekiyordu fakat kendi doktorum o gün 12 haftalık dedi (ultrason öyle verdi) Bugünkü 2'li test için girdiğim ultrasonda ise 12+5 olarak göründü. Neye inanmalıyım bilemedim. Ultrason büyümesine göre kaç haftalık olduğunu söylüyormuş. Peki öyleyse ben bu 41 hafta hesabını neye göre yapacağım bilemedim. Bir dahaki randevuda doktoruma soracaklarımdan biri de bu olacak.

13. Haftada bebeğimdeki gelişmeler;
*Şuan şeftali büyüklüğünde ve hızla büyüyor
*Kol ve bacak kemikleri güçlenmeye başlıyormuş
*Vücudunda yağ olmadığından şeffaf ve transparan bir görünümü varmış
*Bebeğin artık dış genital bölgesi de şekillenmeye başlamış ve tahmin edilebilir hale gelmiş
*Bbeğimizin rahim içindeki nefes alıp verme hareketleri başlamış
*12.haftadan itibaren artık kendimizi daha enerjik ve iştahlı hissetmeye başlıyormuşuz, kabızlık çekebilirmişiz.
*Emme alıştırmalarına başlayabilirmiş (parmağını emdiğini görmek için sabırsızlanıyorum =)

Hamilelikte derler ya, iki kişilik ye diye. Oysaki doktorlar ekstra 300 kalori almanın yeterli olduğunu söylüyorlar ki doğru da. Fazla yediğim zaman midem bulanmaya rahatsızlık duymaya başlıyorum. Normal yeme düzenimizi değiştirmeye gerek yok, önemli olan ne yediğimiz, vitamin almak gerekiyor. İstemesek, sevmesek bile buna mecburuz, çünkü içimizde tamamen bize bağımlı minik bir canlı var, onun hayatı boyunca güçlü olması bize bağlı =)