Yeni bir yıla girdik, ve yeni yıl hediyemi almama da artık günler kaldı. Hayatımda aldığım belkide en güzel hediye olacak bu. Çok heyecanlıyım, ve tarif edemeyeceğim garip duygular içerisindeyim. Kimi iyi kimi kötü duygular, karman çormanım yani. Tabi ki, bebişim için hep güzel duygular var içimde, onun heyecanı mutluluğu bambaşka. Ama bir yandan hayatımdaki büyük değişimi de düşünmeden yapamıyorum. Hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağı korkusu sarıyor beni. En çokta yalnız kalamayacak olma düşüncesi beni strese sokuyor. Yanlış anlaşılmasın, bireysel yalnızlık değil bahsettiğim, son 2 aydır yeterince yalnız kaldım eşimin işte olduğu günler. Benim bahsettiğim yalnızlık eşimle ve oğluşumla, kendi küçük ailemle kalmak istediğim yalnızlık. Son günlerde eşime daha bir fazla bağlandım bu yüzden, evde olduğu her an ördek yavrusu gibi peşindeyim, sanki son günlerimizi doya doya yaşamak ister gibi =) Evet, şartlar maalesef benim çocuğuma tek başıma bakmamı engelliyor, önce lohusalıkta yalnız kalamayacak olmam, sonrasında ise işe başlamam gerektiği için oğluma birinin bakması şart. Hal böyle olunca da bu konuda en güvendiğim kişi, kayın validemin bizimle kalması şart oldu. Bu konuda tabi ki şikayetçi olamam, dediğim gibi şartlar bunu gerektiriyor, başka bir yolu yok. Ama yinede işte mahremiyet ihtiyacı şimdiden sardı beni.
Neyse, işin güzel taraflarını konuşmak daha iyi olacak şuan sanırım. Evet, 2014 iyisiyle kötüsüyle bitti. İyi ki de bitti. 2015 in benim -bizim senemiz olduğunu hissediyorum. Daha seneye başlamamızla en büyük güzellik bizi karşılayacak zaten, ve senenin bundan sonrasında da her şey çok daha güzel olacak. 5 gün sonra oğlumu kucağıma alacağım, onun mis kokusunu içime çekeceğim, nefesini dinleyeceğim, bundan daha güzeli var mı=)
Doğum heyecanı sabırsızlığımın en büyük sebebi, fakat ondan sonraki sebebi de artık bende yarattığı fiziksel ve psikolojik rahatsızlık. Geceleri uyuyamamak, sağa sola dönememek, sürekli tuvalete çıkmak beni bitkin düşürüyor artık. Gün içinde sürekli uykum var, gece olsun hiç istemiyorum. Gündüzleri ne kadar iyiysem, akşam ve sonrasında geceleri de bir o kadar kötü geçmeye başladı. Bir yandan şikayetçi olmamam gerektiğini düşünüyorum, malum bu zamana kadar gayet rahat bir hamilelik geçirdim. Ama bir yandan da artık rahatlamak istiyorum, en azından fiziksel olarak normal halime dönmek istiyorum.
Gelelim doktor görüşmelerime. Son haftalar artık her hafta görüşmeye gidiyoruz. Önce geçen cumartesi günü olan görüşmeden bahsetmek istiyorum. Doktoru beklerken beni önce NST.ye aldılar yine. Bu sefer eşim de yanımdaydı, sıkılmadım o yüzden =) Ama sonlara doğru hemşire gelipte 3-4 kez kasılma olduğunu görüp telaşlı şekilde doktorumu çağırınca bir an için beni ateş bastı diyebilirim. Dedim herhalde beni doğuma alacaklar. Doktorum beni hemen muayene etti ve rahim ağzının daha açılmadığını, her şeyin normal olduğunu, bunların da hazırlık kasılmaları olduğunu söyledi. Bende rahatladım tabi ki. Rahatladım çünkü daha kafamdaki planlarımı tamamlamamıştım bebişimle ilgili yapmayı düşündüğüm. Neyse, sonra her zamanki gibi ultrasona girdim, oğlum gayet iyiymiş, ama son 1 haftada hiç kilo almamış, 2800 gram olmuştu, bende 100 gr bile almamıştım. Bunu duyunca canım sıkıldı tabi. Neden kilo almamış, benden dolayı mı, ben mi iyi bakamadım diye düşünmeye başladım. Üzerine herkesin de 'az yiyosun ondan' demesi tuz biber oldu tabi. Ama bu gün doktor beni rahatlattı, bugünkü ölçümünde 3200 gr olmuş oğlum. Bir hafta arayla yapılan ölçümde doğru sonuç alınamayabiliyormuş doktorun dediğine göre.Yani oğlumun kilosu gayet iyi =)) Ben de 1 kilo daha almışım, şuanda 11 kiloya gelmiş durumdayım. Önceki hastane ziyaretimizde bir de anestezi doktoru ile görüştürdü bizi doktorum. Ne şekilde istediğimi sordu, ben epidural istedim, belden uyuşturulayım ve oğlumun doğumunu göreyim istedim. Doktor kendisinin de aynı şeyi önereceğini söyledi ve nasıl uyguladıklarını tek tek anlattı.Ben hastaneye geldikten itibaren nasıl bir yol izleneceğini bana bir bir anlattı, doktorun yaklaşımı çok önemli gerçekten. Bu zamana kadar acıbadem hastanesinde gittiğim tüm doktorlardan pozitif elektrik aldım, hepsi birbirinden sempatik ve cana yakındı. Anestezi doktorunda da durum aynı oldu. Daha sonra benden birde kan tahlili istedi, doğumdan önce mutlaka yapılması gerekiyor bunun, bende hazır gitmişken yapılsın dedim. Bugün doktorumun dediğine göre sonuçlarda bir problem yokmuş, her şey yolunda. Bugünkü kontrolde bir umut doktorum belki dönmüştür dedi ama yok yine dönmemiş bizimki, biliyorum zaten dönmedi=)
Bundan sonraki hastane ziyaretimizde artık kucağımda oğlumla beraber döneceğiz, ne kadar güzel değil mi=))) Oğlum da benim kadar sabırsız sanırım, son günlerde daha da hareketlendi. Artık geceleri de durmuyor yerinde. Belkide benim uyumuyor olduğumun farkında olduğu için o da uyuyamıyordur bilmem ki. Gece o kadar fazla dönüyorum ki rahat pozisyonu ararken, o da rahatsız oluyordur belki.
Kafamdaki planlar dediğim şeyleri nihayet bitirdim bu hafta. Yani aslında hala şunu da yapsam diye kendime iş çıkarasım var ama durduruyorum kendimi. Çünkü artık dinlenmeye çok ihtiyacım var, bari son 3-4 günümü dinlenerek geçireyim diyorum. Ama o kadar sıkıcı ki, alışık değilim boş oturmaya işte. Ne tv izleyesim geliyor ne yatasım geliyor. Kitap okuyayım diyorum ama o da hemen uykumu getirdiği için yatma saatine doğru okuyorum onu da. Ne kafa nede vücut boşluğu kabullenemiyor =)
Bu hafta bebeğim ve ben:
*Artık kasılmalar sıklaşarak daha uzun süreli olmaya başlıyormuş
*Akıntımız artabilirmiş
*Bebeğimiz artık yeterli koordinasyonu sağlayabiliyormuş, yani elleri ile cisimleri rahat bir şekilde kavrayabilirmiş
*Bebeğimizin bütün organları gelişimini tamamlamış durumdaymış fakat beyin gelişimi devam ediyormuş.
*Artık göğüslerimiz bebeğimize süt verebilmek için hazırlıklara başlamış, bu yüzden göğüs uçlarından sarı bir sıvı gelebilirmiş buna kolostrom deniyormuş. Kolostrom bebek için çok önemliymiş, ilk emzirmede bu sıvı geliyormuş ve bol protein içerdiğinden bebeğin bunu içmesi onun için çok faydalıymış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder