Annelik 7. Ay - Emekliyoruz, kolaysa yakala artık :)

                                             

    

Evet aynen öyle. Peşinden koşturma dönemi artık başladı, vah bana vah :) yok yok öyle kötü bir durum değil, tersine, çok heyecanlı ve çok izlenesi bir durum. Beni yoruyor olması umurumda değil, hayatında bu büyük adımı atması beni çok mutlu ediyor. Artık biraz daha özgür, ve kendine biraz daha güveniyor, ve daha cesur, ve daha istekli... Bir anda öyle hız kazandı ki gelişimi, herşey çok hızlı ilerliyor. Dizlerinin üzerine kalkmasının üzerinden sadece birkaç gün geçmişti ki bir sabah gözümü bir açtım emekliyor. Arkadan onun emekleyişini gördüm ya, o popoyu ısırmak geldi içimden :) Emeklemeye başlamasıyla evin heryerini karıştırmaya başlaması da bir oldu tabiki. Hemen sehpalar ortadan kaldırıldı, dolap üstleri boşaltıldı, saksılar masaya kaldırıldı, çekmece kulpları çıkartıldı... Bir takım önlemler anlayacağınız işte. Ona zarar verebilecek herşeyi kaldırmaya çalıştım. Öyle kısıtlamak istemiyorum, sürekli elinden tutup çekmek, biryere gitmesini engellemek istemiyorum. Oyüzden güvenlik önlemlerini alıp evin içinde serbest bırakmayı tercih ediyorum. 

Emeklemesinin hemen ardından tutunup kalkması da gecikmedi. Evde bulduğu heryer onun için potansiyel tutamaç oldu artık. Onun için de yine köşe koruyucular takmıştık heryere ama hiç işe yaramadılar. Özellikle onlar ilgisini çektiği için oralara gidip onları sökmeye ve ısırmaya başladı. Oyüzden pek tavsiye etmiyorum, test edildi ve işe yaramadığı onaylandı :)

Bu ayki kontrolümüzde kilo almadığını öğrendik, sadece 90 gr almış. Oyüzden doktor gece yatmadan Aptamil içirebilirsin dedi. Son günlerde gece sık uyanmaya başlamıştı, doymadığından kalkıyor olabilir diye düşündüm ve vermeye başladım. Ama hiç sevmiyor, zorla içiriyorum. Aslında gerekte yok, uyanması onla alakalı değilmiş, muhtemelen dişten dolayı huzursuz. Sürekli yüzünü kulaklarını ovuşturması da dişle alakalıymış, bende neden gözlerini oyacak gibi ovuşturuyor diye merak ediyordum. Dişlerimiz çıksada rahatlasak artık, kuzum çok huzursuz oluyor. 

Bu ay doktorumuz ek olarak yoğurda başlattı. Ama bizimki pek istekle yemiyor, zorla yediriyorum. Onun dışındaki gıdalarda pek sorun yaşamıyoruz, bizimkinin iştahı yerinde. Yoğurt içinde bir yol bulacağız artık.

Son zamanlarda bana fazla düşkün olmaya başladı. Sürekli peşimden ayrılmıyor, yanından ayrıldığım anda ağlamaya başlıyor, başkasının kucağında gülüp eğlenirken beni görünce ağlayıp kollarını uzatıyor alayım diye. Neden bu kadar düşkün oldu anlamadım, sürekli kucağına alan biri değilim aslında ama kendisi birden anakucakçı oldu. Bütün gün gözünün önünde durayım istiyor. Yerde oturayım sürekli tepeme tırmansın, kucağıma çıksın... Çok tatlı ne diyim :) 

Artık evde hiç bir şey yapamaz oldum. Hem emeklemesi hem bana düşkünlüğünden ötürü hiç tek başına bırakamıyorum. İşlerimi o uyurken yapayım desem o da olmuyor. Artık öyle 2-3 saat uyumuyor, bazen yarım saatte uyanıyor. 

Gittikçe onla hayat ufak ufak rayına otururken, kendime ayırabildiğim zaman dahada azalıyor. Epeydir hobilerime dokunamadım, ev işlerini tam olarak yapamıyorum... Ama o daha da şirinleşiyor ve ben ona daha da aşık oluyorum :))