Çalışan anne bunalımı

İşte o gün geldi nihayet. Geldi gelmesinede, içimde bir hüzün bi duygusallıkki sormayın. Şu minnacık adamdan ayrılmanın bu kadar zor olacağını düşünmemiştim. Ki daha işbaşı yapmadım bile. Hayatımda 11 ayda ne kadar büyük yer edinmiş kendine meğer, ne kadar alışmışım ona. Çalışmayı herşeyden çok istiyordum ne yalan soylim. Evet, anne olmak, onunla 24 saatini geçirmek harika. Ama sadece anne olmakla yetinemeyenlerdenseniz (benim gibi) işte o zaman gelsin bunalımlı günler. Öyle etkiliyorki hayatını, hele de bebeğine ayırman gereken motivasyonunu... Her adımında, her gülüşünde, her yeniliğinde yanında olmaktan ne kadar mutluysamda, kumda kendime ait bir ayak izimin olmaması çok can sıkıcıydı. Evinin kadını, çocuğunun anası kadınlardan olamadım ben. Kariyer peşinde, çalışan anne olmak istedim hep.... İstedimde, şimdi niye bukadar duygusalım? Sanki oğlumu elimden almışlar da onu birdaha göremeyecekmişim gibi geliyor. Tüm gün yaptığı yaramazlıklardan, şebekliklerden bihaber olacağım. Eve geldiğimde uyku saati yaklaşmış, uyku huysuzluğuna bürünmüş, gündüzki enerjisinin büyük bir bölümü sönmüş bir yavrucak bulacağım. Buda beni haliyle çok üzüyor. Ve geçici bir süre değil, hep böyle devam edecek bu durum. Çalışmak için yanıp tutuşurken, bu açıdan hiç bakamamıştım duruma. O kadar bunalmıştımki işsizlikten, çalışınca oğlumsuz kalacağımı hesaba katamamıştım. Ama şimdi dank etti, ve hiçte iyi olmadı. 

Bakalm, zamanla alışacağım elbet, her çalışan anne gibi. Ama kolay olmayacağı kesin...